 Wie kan er wat zinnigs melden over Ghana? Vrijwel iedereen zal weten dat het een Afrikaans land is. Een enkeling weet zelfs ongeveer waar het ligt en kan wat spelers opnoemen. Bovendien heeft Nederland recent nog tegen dit land geoefend en afgetekend gewonnen. Bekend is het land dus niet, zelfs niet echt voor de gemiddelde voetbalgeïnteresseerde. Met deze gids leer je het land wat beter kennen en kun je beoordelen of je de uitdaging aan wilt gaan. Heb jij genoeg tactische kennis om successen te behalen met Ghana?
Van Goudkust tot Ghana
Ooit stond het land bekend als Goudkust vanwege de waar die er voor Europese handelaren op te halen viel. Zeker wij Nederlanders plachten de kuststreken van het Afrikaanse land geregeld te bezoeken. Goud was echter niet het enige dat uit Ghana werd gehaald. Eeuwenlang was Fort Elmina een belangrijk punt voor slavenexport naar het Amerikaans continent, geleid door eerst de Portugezen en daarna de Nederlanders.
Lange tijd was er niet veel meer interesse in het land dan de handel, totdat Groot-Brittannië besloot aan het einde van de negentiende eeuw de binnenlanden te veroveren op verschillende stammen. De officiële koloniale status duurde echter niet lang, want in 1957 werd Gold Coast het eerste onafhankelijke land van ‘zwart’ Afrika. Het kreeg de huidige naam Ghana, vernoemd naar één van de vele volkeren die het gebied door de geschiedenis heen hadden bewoond.
Zoals de meeste Afrikaanse landen is ook Ghana een zeer kunstmatig land, gecreëerd op een tekentafel door koloniale heersers. Ondanks de problemen die door de grote etnische mix en verscheidenheid aan talen kunnen ontstaan, is Ghana één van de beste voorbeelden van Afrikaanse landen die wél ontwikkelen. Het welvaartsniveau ligt er tegenwoordig bijna twee keer zo hoog als in vergelijkbare Afrikaanse landen, mede dankzij een grote natuurlijke rijkdom. Desondanks wordt het land nog regelmatig geconfronteerd met alle denkbare problemen die te maken hebben met armoede, van krottenwijkvorming tot slecht onderwijs en een lakende gezondheidszorg in verafgelegen gebieden.
Sterkte van het land
Ghana is een land dat over het algemeen in de lagere helft van de beste 50 voetballanden ter wereld hangt. In 2008 haalde het land de veertiende plaats op de FIFA Wereldranglijst, de slechtste prestatie in de recente geschiedenis is de 89e plek in 2004. De laatste jaren zweven de Ghanezen echter vooral ronde de 30e plaats. Ondanks dat het niet het sterkste land van Afrika is, staat er weldegelijk een team dat ver kan komen in de Afrika Cup en zeker een kans heeft zich te kwalificeren voor het WK. 
Historie
Historisch gezien is Ghana één van de sterkste voetballanden van Afrika. Vier keer wist het land beslag te leggen op de Afrika Cup. De laatste keer was echter al in 1982. Het is pas vrij recent dat Ghana zich weer bij de continentale top meldde met kwalificaties voor de wereldkampioenschappen van 2006 en 2010, en de halve finale en finale in de Afrika Cup van respectievelijk 2008 en 2010.
Gezien de status als handelsland is het niet verrassend dat voetbal eind negentiende eeuw in Ghana werd geïntroduceerd door zeelieden. In 1903 werd de eerste voetbalclub opgericht, Excelsior, die inmiddels geen rol van betekenis meer speelt op nationaal niveau. Ondanks de populariteit van de sport werd pas in 1952 een bond opgericht onder de toen nog koloniale naam Goudkust. In 1956 werd ook een nationale competitie opgericht, die sindsdien gedomineerd wordt door Hearts of Oak en Asante Kotoko. Al in 1950 hadden spelers uit Ghana hun eerste interland gespeeld. Het eveneens nog koloniale Nigeria werd met 1-0 verslagen. De vroege onafhankelijkheid legde het Ghanees voetbal geen windeieren. De eerste twee Africa Cups, van 1963 en 1965, werden allebei door Ghana gewonnen.
Verwachtingen van de bond
Ghana is één van de meest succesvolle landen binnen Afrika en wil dat al decennia op mondiaal niveau tonen. In 2006 kwalificeerden de West-Afrikanen zich echter pas voor het eerst voor een wereldkampioenschap en de bond wil dat jij dat herhaalt. Het is tijd dat Ghana als vaste vertegenwoordiger van Afrika aanwezig is. Makkelijk is die opdracht niet altijd. In de eerste kwalificatie zal er met landen als Benin en Sudan geen moeite zijn, maar met het Mali van Kanouté, Diarra, Keyta en Traoré is het altijd oppassen geblazen.
Stadion
Midden in het centrum van de hoofdstad Accra staat het Ohene Djan Stadium. Het stadion wordt officieel niet als nationaal stadion gezien, vooral omdat het ook het thuisstadion is van de clubs Hearts of Oak en Great Olympics. Desondanks speelt het nationale team vrijwel alle thuiswedstrijden.
In 1978 werd de finale van de Afrika Cup in dit stadion gespeeld. Het thuisland versloeg Uganda met 2-0 voor haar derde continentale titel. Omdat in 2008 opnieuw de finale van het toernooi in Accra gespeeld zou worden, werd het stadion grondig gerenoveerd en verbouwd. Vooral de buitenkant heeft daardoor een prettiger uiterlijk gekregen. Van binnen wordt echter al snel duidelijk dat dit stadion in stukjes en beetjes gebouwd is. Zeker het contrast tussen het vernieuwde zitgedeelte en de wat krakkemikkige statribunes is groot. Desondanks kun je uitgaan van een uitstekende sfeer, vooral wanneer alle 45.000 plaatsen bezet zijn.
Elftal Analyse
De selectie van Ghana is een typisch Afrikaanse selectie. Een paar absolute toppers, aangevuld met een enkele middenmoter en een groot aantal spelers dat zelfs in de kleinere competities niet bij de topclubs zit. De grote kracht van Ghana zit hem in het fysieke. Zeker de sterren op het middenveld scoren ongelooflijk hoog op alle fysieke vlakken. Op technisch gebied zijn er ook zeker een aantal goede spelers, tactisch zijn de meesten nogal beperkt. Het is stereotypisch.
Eigenlijk zouden we moeten beginnen bij het middenveld dat Ghana op het veld kan brengen. Er zijn een aantal zeer goede spelers uit sterke Europese competities die hier de dienst uit kunnen maken. Zo veel voor dezelfde posities en met dezelfde kwaliteiten dat je een aantal grote namen wellicht helemaal niet kunt selecteren. Het is een schril contrast met de meeste andere linies, waar nauwelijks échte kwaliteit te vinden is. Het middenveld zal moeten goedmaken wat daar mist. Om dat goed te begrijpen, beginnen we bij de andere linies.
Een wedstrijd kun je niet winnen zonder te scoren. Dat weet iedereen. Daarom zal een bondscoach van Ghana niet de prettigste gedachte hebben bij de aanvallende spelers die hij voor het kiezen heeft. De meest noemenswaardige namen zijn Gyan en Adiyiah. Beide hebben jaren ervaring in een topcompetities, maar spelen niet al te veel en zijn daar eigenlijk nooit de ster geweest. Wat daar op volgt is een lijst aan ongeveer even (on)bruikbare spelers, waar bij ons bekende namen als Matthew Amoah en Samuel Yeboah nog vrij hoog op prijken. Aan mannen als Junior Agogo en Prince Tagoe heb je niet veel. Voor flankspelers kom je terecht bij evenmin grote namen als Kwame Quansah, Fred Benson, Nana Asare of Opuku Agyemang. Ze hebben meestal het Rommedahl-syndroom: heel hard rennen, maar daarna niets productiefs met de bal kunnen. Met vleugelspelers opereren is daarom eigenlijk af te raden.
De verdediging is van ongeveer hetzelfde formaat. Belangrijk is om daar echter een vrij aardig centraal duo te vermelden: John Mensah en Isaac Vorsah. De eerste heeft jaren ervaring in Italië en speelde afgelopen seizoen bij Sunderland. Hij is misschien niet lang, maar heet niet voor niets de rots van Djiporta. Technisch is hij misschien niet de beste, maar voor een verdediger voldoet hij aan wat je nodig hebt. Isaac Vorsah speelt bij Hoffenheim en is ondanks zijn jonge leeftijd nu al technisch goed, mentaal en fysiek uitstekend voor zijn positie centraal achterin. Groeien doet hij ook nog. Daarna valt er echter een gat en moet je kijken naar mannen als Eric Addo, Jonathan Quartey, Iliasu Shilla en zelfs Francis Dickoh. In sommige gevallen zou je misschien moeten nadenken over het achteruit schuiven van een verdedigende middenvelder.
Op de backposities is het helaas ook huilen met de pet op. Samuel Inkoom is normaalgesproken de rechtsback, maar Abubakari Yakubu of Emannuel Boakye is in FM niet eens een slecht idee. Een mooie alternatieve oplossing zou daarom zijn om John Pantsil een linie naar achteren te halen en op rechtsback te zetten. Op die positie kan hij ook zeer goed uit de voeten. Links zal het beste de 32-jarige Hans Sarpei zijn, die al meer dan tien jaar in Duitsland voetbalt. Alternatief zou Nana Asare daar uit de voeten kunnen. Daarna is er werkelijk niet één specialist die het waard is om te noemen.
De positie waar je het meest voor moet vrezen is echter de doelman. Richards Kingson van Wigan is eigenlijk de onbetwiste nummer één. Dat baart zorgen, want in Engeland zit hij hooguit op de bank. Hij is misschien geen rampzalige keeper, maar het is ook niet de man waarvan je verwacht dat hij regelmatig punten voor je pakt. Hetzelfde geldt voor de andere keeperskandidaten, die vrijwel allemaal in Ghana zelf spelen. Uitzondering is de jonge Adam Larsen uit Noorwegen; hij zou eventueel uit kunnen groeien tot de toekomstige eerste keeper en daarbij Kingson overtreffen in kunde.
Het moge duidelijk zijn dat de namen die tot nu toe genoemd zijn niet bepaald tot de verbeelding spreken. Verder komen dan de eerste ronde op het WK lijkt al lastig. Het middenveld kan dat echter compenseren. Moet het zelfs. Laten we beginnen met de twee bekendste namen: Michael Essien en Sulley Muntari. Als ze fit zijn, moeten ze spelen. Zo simpel is het. De derde man die je eigenlijk altijd in de basis wilt hebben is Kwadwo Asamoah. Ondanks zijn grote naam kan Stephen Appiah niet tippen aan de kunde van deze drie spelers. Het grote probleem op het middenveld is echter dat elke middenvelder ongeveer dezelfde kracht heeft en voor een verdedigende middenveldpositie in aanmerking komt. Het handigste is het daarom om op één lijn te spelen en elke speler specifieke opdrachten mee te geven. Maak van Essien bijvoorbeeld de echte middenvelder, geef Muntari meer opbouwende taken, en laat Asamoah stofzuigen. Wie de vierde man wordt ligt aan jou. Omdat de aanval niet je van het is, zou je kunnen overwegen een aanvaller op de 10 positie de posteren. Kevin-Prince Boateng is daar verreweg de beste keuze, als je hem in FM echter kunt overtuigen. In het echt heeft hij inmiddels gekozen voor Ghana, maar in het spel staat hij nog als Duitser geregistreerd. Quincy kan natuurlijk ook spelen achter de spitsen, maar dan negeer je zijn ongelooflijk slechte eigenschappen in FM. Mocht je verdedigend willen spelen, dan zet je gewoon nog een vierde verdedigende middenvelder neer. Je hebt genoeg keus: Stephen Appiah, Derek Boateng, Chibsah, Narry, Odjidja, Tettey… niet van hetzelfde kaliber als de bovengenoemde drie, maar niettemin voldoende.
Wil je winnen, dan zul je dus op je middenveld moeten vertrouwen. Geef ze precies de opdrachten mee die hen in staat stellen perfect van hun kwaliteiten gebruik te maken. Want laten we wel wezen, alleen de absolute wereldtop zal zonder angst tegen Essien-Muntari-Asamoah aantreden.
Beste opstelling
GK: Richard Kingson
DR: John Pantsil
DC: Isaac Vorsah
DC: John Mensah
DL: Hans Sarpei
MC: Kwadwo Asamoah
MC: Michael Essien
MC: Suley Muntari
AMC: Kevin-Prince Boateng
SC: Dominic Adiyiah
SC: Asamoah Gyan
Spelplezier
Ghana is een uitdaging die alles van jouw tactisch vernuft zal vragen. Binnen Afrika zul je niet al te veel moeite hebben je status als één van de grootste waar te maken. Ook het winnen van de Afrika Cup behoort zeker tot de mogelijkheden. Om dat te halen, of om ver te komen op een wereldkampioenschap, zul je echter heel goed moeten nadenken over hoe je het beste gebruik maakt van de grote kracht van het elftal: het controlerend middenveld. Zij moeten niet alleen de zwakheden van andere linies compenseren, maar tevens de wedstrijd in jouw voordeel doen kantelen. Daar zit de uitdaging voor de echte manager.Niemand heeft gereageerd op dit artikel. |
FM 2010 
