 In het land van American football, basketbal en honkbal is voetbal een erg ondergewaardeerde sport. Ondanks dat het land meer dan 300 miljoen inwoners telt, trekt een gemiddelde MLS-wedstrijd minder kijkers dan tractorpull-wedstrijden of skateboard-competities. Desondanks hebben de Verenigden Staten een behoorlijk goed nationaal team. Ze zijn nagenoeg altijd actief op de wereldkampioenschappen, en in 1994 waren ze zelfs de trotse gastheer van een WK. Hoe komt het toch dat ten zuiden van Amerika er een echte voetbalcultuur heerst, en het voetbal in Noord-Amerika maar niet van de grond komt? Zelfs sterren als Cruijff, Beckenbauer en Beckham konden het Amerikaanse volk voorlopig nog niet warm maken voor het spelletje. Misschien dat een wereldtitel in 2010 de bevolking wakker kan schudden, maar of dat mogelijk is, is de vraag. Het land heeft enkele aardige spelers, en er is zeker wat talent te vinden, maar in de breedte komt het voorlopig nog te kort tegen de toplanden in Europa en Zuid-Amerika.
Sterkte van het land
Amerika is niet echt een voetbalnatie, maar het staat wel veertiende op de wereldranglijst. Van het westelijke halfrond staan alleen Brazilië en Argentinië hoger op de ranglijst. Bovendien zijn de Verenigden Staten het beste land van Noord-Amerika. De veertiende positie is waarschijnlijk waar het team ongeveer thuis hoort. Ze zijn geen absolute top, maar een subtopper waar rekening mee gehouden moet worden.
Historie
In 1885 speelde Amerika haar eerste internationale wedstrijd tegen Canada. Hoewel deze wedstrijd niet officieel was, was het wel het begin van het Amerikaanse nationale team. Canada versloeg de Verenigde Staten met 1-0. Een jaar laten gingen de Amerikanen op revanche en versloegen Canada met 1-0. De eerste officiële wedstrijd onder de nationale bond werd gespeeld tegen Zweden; in Stockholm won Amerika met 3-2. In 1930 plaatste het land zich voor de eerste keer voor een wereldkampioenschap en men won direct de eerste twee wedstrijden met 3-0. Uiteindelijk werden de halve finales bereikt waarin Argentinië met 6-1 te sterk was. De VS werden uitgeroepen als de nummer drie van dit kampioenschap, wat nu nog steeds de hoogste klassering ooit is op een WK.
Na dit kampioenschap werd het nationale elftal een beetje vergeten. De resultaten vielen tegen en het duurde tot 1980 voor er geprobeerd werd het voetbal nieuw leven in te blazen. Dit moest mogelijk gemaakt worden door het oprichten van de eerste professionele competitie in het land: de NASL. In deze competitie nam het nationale team deel als ‘Team America’, om de spelers van het nationale team samen te kunnen laten spelen en trainen. De meeste spelers kozen er echter voor om voor hun clubs te spelen, waardoor dit project faalde en ‘Team America’ laatste eindigde in de competitie. Inmiddels slaagde het nationale team er ook niet in om zich te kwalificeren voor de wereldkampioenschappen van 1986, waardoor het besef kwam dat er nu echt iets moest gebeuren.
1990 was de broodnodige doorbraak in het Amerikaanse voetbal, omdat Amerika het WK van 1994 toegewezen kreeg. De ploeg wilde op het WK van 1990 in Italië een goed voorbeeld zetten voor vier jaar later, maar faalde daarin hard. Zonder een enkele overwinning vloog het team na de poule-fase terug naar huis. In 1994 moest heel Amerika zien wat voor mooie sport voetbal was. Het nationale team deed het naar verdienste, in de eerste ronde werd gelijk gespeeld tegen Zwitserland, met 2-1 gewonnen van Columbia en verloren tegen Roemenië. Ondanks dit laatste verlies ging het gastland door naar de volgende ronde, waarin het het op moest nemen tegen Brazilië. De Amerikanen verloren jammerlijk met 1-0, maar de toon voor het nieuwe Amerikaanse voetbal was gezet.
Met veel vertrouwen reisde het nationale team dan ook af naar Frankrijk, voor het WK '98. Dit toernooi werd echter de zoveelste deceptie in de Amerikaanse voetbalgeschiedenis. Het team eindigde 32ste in een toernooi met 32 teams, men verloor met 2-0 van Duitsland, 2-1 van Iran en met 1-0 van Joegoslavië. Naar aanleiding van dit toernooi werd coach Sampson ontslagen, en kwam Bruce Arena aan het roer. Onder deze coach wonnen de Amerikanen de Gold Cup van 2002, als voorbereiding op het WK van 2002 in Zuid-Korea en Japan. Inmiddels was ook de NASL-competitie vernieuwd en hernoemt als MLS, oftewel ‘Major League Soccer’ en werd het clubvoetbal langzaamaan populairder. De status van Arena als coach groeide ook, zeker na het succes in Azië tijdens de Wereldkampioenschappen. De VS haalden zeer verdienstelijk de kwartfinale, door onder andere aartsrivaal Mexico met 2-0 uit te schakelen. Helaas werd in de kwartfinale verloren tegen de uiteindelijke verliezend finalist Duitsland, maar een nieuwe vorm van leven was gewonnen voor het nationale team. Teleurstelling volgde echter snel in 2006. Hoewel Amerika zich opnieuw geplaatst had voor het eindtoernooi, kwamen ze er dit keer niet aan te pas. In de groep des doods met Italië, Ghana en Tsjechië werd het team laatste in de groep met één punt. Dit was direct ook het einde van succes-coach Arena als bondscoach, en hij werd opgevolgd door Bob Bradley. Onder zijn leiding presteerde het team al boven verwachting op de Confederations Cup en hoopt men dus een goed resultaat neer te zetten op het WK in Zuid-Afrika
Stadion
Het nationale voetbalelftal van de Verenigde Staten heeft geen officieel thuis-stadion waar het haar wedstrijden afwerkt. Dit heeft vooral te maken met de grootte en de uitgestrektheid van het land. Om van het westen naar het oosten te reizen, moet men vele kilometers afleggen, en omdat de bond ernaar streeft om alle inwoners van het land kennis te laten maken met het nationale elftal, worden de wedstrijden over het gehele land afgewerkt. Het meest imposante stadion wordt toch wel die in New York. De Red Bull Arena wordt de thuishaven van MLS-club Red Bull New York en gaat plaats bieden aan ruim 25.000 toeschouwers. In 2006 is de aftrap gegeven om te beginnen met de bouw van deze hypermoderne voetbaltempel, en in 2010 is de eerste officiële wedstrijd afgewerkt. Er zijn tevens plannen om van dit stadion de thuishaven van het nationale elftal te maken.
Verwachtingen van de bond
Aan het begin van een nieuw spel verwacht de Amerikaanse voetbalbond dat je je weet te plaatsen voor het WK in Zuid-Afrika. In een poule met Costa Rica, Mexico, Honduras, El Salvador en Trinidad en Tobago moet dat niet al te moeilijk zijn. Tevens ben je coach van één van de machtigste landen ter wereld. Miljoenen inwoners zijn trots op hun voetballers en je zult de eer dus hoog moeten houden.
Selectieanalyse
In de goal is Tim Howard de onbetwiste nummer één. De doelman van Everton heeft heel wat ervaring en kan nog de nodige punten voor je team redden. Achter hem beschik je met Brad Guzan nog over een keeper die nog jaren mee kan. Hij moet op den duur de opvolger van Howard worden. Ten slotte beschik je ook nog over Kasey Keller, een redelijke keeper.
De beste linksback van de selectie is Carlos Bocanegra. De ervaren Ramiro Corrales zit hem echter op de hielen, en de pikorde zou bij jou dus ook zomaar andersom kunnen zijn. Aan de rechterkant in de defensie kun je het best kiezen voor Steven Cherundolo. Een echte vervanger voor hem ontbreekt, maar Jonathan Spector kan zijn plek in geval van nood overnemen. Centraal heb je ook een aantal zeer goede spelers. Oguchi Onyewu is de absolute leider in de defensie, en naast hem kun je het best kiezen voor Jimmy Conrad. Met Gregg Berhalter en Jay DeMerit heb je dan nog twee uitstekende vervangers.
Aan de linkerkant op het middenveld kun je het best kiezen voor Landon Donovan. Landon is één van de toppers binnen de selectie en hij zal dan ook heel belangrijk voor je zijn. Als vervanger voor hem kun je kiezen voor DaMarcus Beasley. Aan de rechterkant zal Clint Dempsey voor de aanvallende impulsen zorgen. Met Benny Feilhaber en Sal Zizzo beschik je over twee back-ups voor die positie. Centraal op het middenveld heb je erg veel keus. Moet je tegen een sterke tegenstander, dan kan je het best kiezen voor een defensief middenveld in de vorm van Jermaine Jones en Michael Bradley. Maurice Adu is de vervanger voor die positie. Je kunt er echter ook nog voor kiezen om een aanvallende middenvelder op te stellen. Je hebt hiervoor de keus uit Freddy Adu, Stuart Holden en Sacha Kljestan.
Ten slotte de voorhoede. In je selectie zitten vier spitsen. Jozy Altidore en Brian Ching zijn de beste twee, maar zullen nog niet al te veel doelpunten gaan produceren. Op de bank beschik je met Ante Razov ook nog over een uitstekende spits, maar door zijn leeftijd en fysieke gesteldheid kan hij niet veel langer dan een kwartier meer mee. Een ideale pinchhitter dus. Ook beschik je nog over Charlie Davies, de spits van FC Sochaux.
Beste opstelling
DM: Tim Howard
VL: Carlos Bocanegra
VR: Steven Cherundolo
VC: Oguchi Onyewu
VC: Jimmy Conrad
ML: Landon Donovan
MR: Clint Dempsey
MC: Jermaine Jones
MC: Michael Bradley
AC Jozy Altidore
AC: Brian Ching
Spelplezier
Het Amerikaanse team is echt een uitdaging om mee te spelen; het team is niet uitermate sterk, maar er zijn wel veel talentvolle spelers die de mogelijkheid hebben om door te groeien tot topspelers. Met deze selectie moet je jezelf zeker kunnen kwalificeren voor het WK van 2010 in Zuid-Afrika, en mag je zeker hopen op een stuntje op het eindtoernooi. Het team kent - met uitzondering van Landon Donovan - echter weinig echte sterren, wat het samenstellen van de selectie moeilijk maakt. Dit maakt de uitdaging echter ook weer groter. Wacht dus niet langer, en start een game met de Verenigde Staten. Er is één reactie op dit artikel.  1. Martijn, in FM09 wereldkampioen geworden, leuke ploeg. Ben nu ook weer VS,kijken of ik het kan evenaren |
FM 2010 
