 De trein vertrekt van station Tilburg richting Utrecht Centraal. Ik ga zitten op de harde bank, pak de laptop uit mijn tas en klap hem open. Champions Leaguefinale, heerlijk. Ik spreek mijn spelers toe (“Voor de fans!”) en de wedstrijd kan beginnen. De eerste kans; Cardozo staat alleen voor de keeper. “Kom op Oscar,” fluister ik, “je moet!”. En ja hoor, hij verslaat de keeper met een mooi boogballetje. Met gebalde vuist slaak ik een kleine vreugdekreet. Enkele medereizigers kijken mij wat raar aan, maar het maakt me niet uit. Football Manager is mijn hobby, mijn verslaving en een uitstekende invulling van een lange treinreis.
We schrijven de zomer van 2008. In het voorjaar had ik mijn Vwo-diploma gehaald en besloten in Tilburg te gaan studeren. De jaren ervoor had ik mijn verslaving opgebouwd. Urenlang zat ik soms achter de computer de ‘Mexicaantjes’ aan te moedigen, zoals mijn moeder het verwoordde. Nu het studentenleven voor de deur stond vreesde ik minder tijd te hebben voor mijn geliefde spelletje, maar niets bleek minder waar. De verloren uurtjes op mijn Tilburgse kamer die ik niet spendeerde aan studeren, bier drinken of andere dingen die studenten plachten te doen, bracht ik door als trainer/coach van Ajax. En zoals iedere manager weet, een goede game verveelt nooit.
Het studeren in Tilburg bracht niet alleen het op mezelf wonen mee, maar ook het reizen tussen kamer en ouderlijk huis. Komende uit een dorpje onder de rook van Utrecht betekent zo’n treinreis naar Brabant al gauw een goed uur van dodelijke verveling. In eerste instantie leek muziek te helpen, maar toch kroop de tijd iedere keer voorbij. Uit pure wanhoop greep ik naar het laatste redmiddel: FM. De titel was binnen handbereik en ik kon niet wachten verder te spelen. In het lege land tussen Utrecht en Den Bosch wist ik de titel voor de neus van de concurrent uit Eindhoven weg te kapen.
De goede ervaring deed mij besluiten vaker Football Manager te spelen in de trein. Vaak was ik alleen, soms met een maat, maar altijd ging de reis veel te snel. Doelpunten werden gescoord, tegenstanders aan de zegekar geregen en kampioenschappen gevierd; allemaal in de trein van Tilburg naar Driebergen-Zeist en vice versa. Ik bracht Ajax terug naar de top en mijn medereizigers hadden er geen idee van. Nu stond ik echter voor de ultieme test, de finale van de grootste clubcompetitie ter wereld. Zou deze wedstrijd de kroon op mijn werk worden?
Het liep, natuurlijk, goed af. De intercity was vertrouwd terrein geworden voor sterspelers als Cardozo, Suarez en Miranda. Twee goals scoorden de Godenzonen en Stekelenburg hield zijn doel schoon. Ajax was eindelijk weer de beste van Europa.
Ik was in staat de coupé op zijn kop te zetten, maar ik deed het niet. De stem van de conducteur klonk door de luidsprekers: “Dames en heren, binnen enkele ogenblikken: station Utrecht Centraal. Hier kunt u overstappen op…”. Ik hoorde de rest al niet meer. Snel stopte ik de laptop terug in de tas, klaar om de trein richting Driebergen-Zeist te pakken. Volgende halte: station Football Manager.Lezers hebben 8 reacties achtergelaten.  1. G, leuk stukje! Bij mij is het soms nog erger. De ouders van mn vriendin wonen 1,5 uur rijden met de auto van ons vandaan. Als we er dan naar toe gaan, laat ik haar rijden zodat ik op mn laptop kan FM kan spelen!
2. Tom, Leuk stukje !!Komt me bekent voor alleen mijn bestemming ben 3. XXX, Prachtig verhaal  4. Jong85, Goed stukkie!!
Kom je ook uit Zeist?
Groetjes 5. Diaglo, Ik herken het wel, ik zit ook vaker met FM in de trein om die tijd te doen verstrijken  6. Jasper, Ik vind het heel mooi verwoord..
toch mooi elk moment wat je over hebt op je dag besteden aan fm:) 7. Raymond, Leuk geschreven, en moet toegeven: ik herken het... 8. Dennisk, ahahahah.Naja ik herken het niet, maar wel geniaal is het |
FM 2008 
